گذری به کاروانسرای شاه عباسی [ قصر بهرام ]
باز دیدمش . اندام خاک گرفته کویر تشنه این بار هم یاد آور خاک آلودگی زندگی بود .
طبیعت بزرگش . تفاوت در بخشش اون و گدا صفتی آدم بود . اون همه نداری رو می بینه اما بی منت می بخشه . خودش رو . آسمونش رو . حیواناتش رو . گیاهش رو . آفتاب نامرد روز و سرمای زمهریر شبش . واقعا طاقت فرساست .
اگر چه این بار به کویر گرمسار و برای دیدن مجدد کاروانسرای شاه عباس [ قصر بهرام ] رفتیم و اثری از شنهای روان کویر لوت و مرنجاب و یزد نبود . اما تنوع حیات و زیست و البته همراهی جمعی از دلشدگان و دوستان بر لذت این راه اضافه کرد .
قصر بهرام کاروانسرای مربع شکل متعلق به عهد صفویه می باشد که از دیوارهای بلند با چهار برج نیم دایره تشکیل شده است. این کاروانسرا به دستور شاه عباس صفوی و بر سر سه راهی اصفهان، خراسان و مازندران بنا نهاده شده است. قصر بهرام از سنگ ساخته شده و دارای 4 ایوان و 24 حجره می باشد. شترخوانها یا اصطبلهای این کاروانسرا به گونه ای تعبیه شده اند که کاملا در پشت اتاقها قرار می گیرند. آب مصرفی این کاروانسرا از چشمه سیاه در 5/7 کیلومتری قصر، توسط آبراهه سفید رنگی که از سنگ تراشیده شده، منتقل می شده است.
سختی راه با اتوبوسی که مسافت بیش از صد کیلومتر جاده خاکی رو با سرعت 5 کیلومتر طی کرد . گرمای روز و عدم جمعیت خاطرم از وقایعی که در شهر جا گذاشته بودم ، همه و همه چیزی از حضور بی طاقت من برای دیدن یار دیرینم کم نکرد . لذت بی رقیب رصد ستارگان شب و نبود ماه . آخ که باید دید تا حرف زد . ستاره ها از مرز افق غرب و بالاسر و افق شرق چنان پر نورند و شفاف که گویی میشود مث رویا چیدشون ! .
دوستان خوب . هوای پاک و صاف و حس بی شمار من برای عکاسی . همه چیز خوب بود .
اینها که گفتم شعر نبودها . باید برید تا ببینید من چی میگم . چندتایی عکس میذارم . نمیدونم بتونه فضا رو نشون بده یا نه . در هر حال جای همه خالی بود . همه .
